Η περιπέτεια της παραξενιάς...

Πρώτα μαζεύω σε μια βαλίτσα όλες τις παραξενιές μου.Έπειτα (όχι.... δεν πετάω τη βαλίτσα με τα εφόδια ζωής μου),την παίρνω και αρχίζω να περπατάω νευρική αναζητώντας ένα μέρος να την αφήσω.Κουράστηκα να ψάχνω και νύχτωσε..επιπόλαια την αφήνω σε μια γωνία και ξαπλώνω δίπλα της.Δεν ξέρω που βρήκα την ηρεμία και αποκοιμήθηκα..γλυκά,με αφέλεια και ανεξήγητη εμπιστοσύνη στους περαστικούς.

Ξυπνάω με το φως του ήλιου..Γύρω μου υπαρκτά ανθρωποειδή πλάσματα καθισμένοι γύρω απο την ανοιγμένη βαλίτσα μου να γελάνε με τις παραξενιές μου και να τις πετάνε απο δω κ απο κει παίζοντας.Βάζω τα κλάματα.΄Μα είναι άχρηστες.Πέταξέ τες΄με συμβουλεύουν..΄Εγώ τις θέλω πίσω.Μόνο έτσι νιώθω ασφαλής΄φωνάζω..Αυτοί γελάνε και στο τέλος απομακρύνονται.Τις μαζεύω απο κάτω και τις τακτοποιώ στη βαλίτσα.Βγάζω απο την τσέπη το λουκετάκι.Έτσι είναι ασφαλείς..

Στην αναζήτηση,λοιπόν,ενός μέρους χωρίς ήλιο*είχα αρχίσει ήδη να ζαλίζομαι* με σταματάει ένα πλάσμα γλυκό,ομιλητικό και προτείνει να με βοηθήσει σε αυτή την περιπέτεια της ζωής μου.Καθόμαστε σε ένα μέρος με θέα τη θάλασσα.Πόσο ήρεμη ένιωθα!!Με ρωτάει τί έχει μέσα αυτή η βαλίτσα..΄Ρούχα΄του απαντάω.Η αλήθεια μπορεί να με ανάγκαζε να χάσω αυτό το όμορφο μέρος,η θάλασσα ήταν τόσο όμορφη απο εκεί και η παρέα του τόσο καλή..Αφήνομαι στη γαλήνη της θάλασσας και χώρις να το καταλάβω στην αγκαλιά του Μορφέα..Ανοίγω τα μάτια μου και συνειδητοποιώ ότι ο ήλιος έχει δύσει.Με το βλέμμα μου αρχίζω να ψάχνω το πλάσμα,την παρέα μου..πουθενά...Πιο πέρα η βαλίτσα ανοιγμένη,το λουκέτο σπασμένο,οι παραξενιές μου σκορπισμένες απο δω κ απο κει και ένα σημείωμα..΄Προτιμώ τα εύκολα.Καλή συνέχεια στην αναζήτηση΄...Έγινα κομμάτια..

Πώς να ξανααισθανθώ ασφαλής?Με πόσα λουκέτα πρέπει να κλειδώσω τις παραξενιές μου?Όσο και να τις κρύψω,κάποια στιγμή θα αποκαλυφθούν και πάλι θα μείνω μόνη μου..

Συνεχίζω εξαντλημένη..Με πλησιάζει μια μαύρη φιγούρα με έντονα χαρακτηριστικά..μου γελάει..φοβάμαι..μου απλώνει το χέρι και χωρίς να το σκεφτώ το πιάνω..σφίγγω τη βαλίτσα τόσο που το χέρι μου έχει ιδρώσει..Μου δίνει κάτι παγωμένο να πιώ..Χαλαρώνω ξανά...με παίρνει ο ύπνος..Ξυπνάω με την καρδιά μου έτοιμη να σπάσει...΄Πάλι τα ίδια΄σκέφτηκα...Ήμουν τόσο σίγουρη πως το πλάσμα είχε ανοίξει τη βαλίτσα και είχε εξαφανιστεί..Όμως είναι εκεί και μου γελάει...Απορώ..΄Δεν θα έχει δεί το μυστικό μου΄σκέφτομαι...Δίπλα του η βαλίτσα ανοιγμένη,με τις παραξενιές μου τακτοποιημένες όπως τις ήθελα..Ξανακλείνει τη βαλίτσα,την ξανακλειδώνει,την τοποθετεί δίπλα σε μια δικιά του και έρχεται και ξαπλώνει δίπλα μου...μου βάζει στο χέρι τα κλειδιά του ..μέ κοιτάει ανακουφισμένο και κλείνει τα κόκκινα απο την αυπνία μάτια του...