....το τέλος βρίσκεται στην αρχή....

χμπφ....

Επειδή όλοι πρέπει να προσέχουμε την ημερομηνία λήξης μας, γιατί ούτε μας ρωτάει ούτε αλλάζει εύκολα, καιρός είναι να πάρουμε αποφάσεις. Και εγώ τις πήρα, και έθεσα τον εαυτό μου μέσα σε αυτές. Μαζί τους ή και απέναντί τους. Τώρα μένει να ακολουθήσει ο εαυτός μου και να συμφωνήσει η πραγματικότητα... χμπφ...
Καλά είναι τα ζόρια, καλά είναι και τα περίεργα, καλύτερα τα μπερδέματα και πιο πικάντικα τα υπαρξιακά χάη ναι...ναι υπάρχει αυτή η λέξη! Όμως τίποτα δε συγκρίνεται με την ηρεμία! Όλα αυτά θέλουν τον χρόνο και το χώρο τους... αλλιώς γίνονται γραφικότητες και ροζ συννεφάκια που μας απομακρύνουν από το πραγματικό. Ό,τι και αν σημαίνει τελικά αυτό!

Πήρα αποφάσεις λοιπόν! Έθεσα τέλος στην παράνοια! Και σε αυτή την πραγματικότητα θέλω να είμαι! Στην πραγματικότητα του αληθινού, του χειροπιαστού. Τα άλλα όλα είθε να πάνε στη χώρα τους και να μάθουν πως δεν είναι για εμένα! Και από τούδε και εξής έτσι θα τοποθετηθώ σε αυτά. Και αν δεν με αναγνωρίζουν δεν μπορώ να κάνω τίποτα παραπάνω από το να χαμογελάσω και να στηρίξω την επιλογή μου... Άλλωστε και η παράνοια μία επιλογή ήταν που την στήριξα λίγο καλύτερα... είχε περισσότερη πλάκα όπως και να το κάνεις!

Επιστροφή στο πραγματικό λοιπόν μακρυά από μελώ...μακρυά από υπερβολές...από δράματα...από περίεργα!
"να ζήσω και λίγο από αυτό που λένε ηρεμία...και στου ονείρου μια απόμερη άκρη έχω φυλάξει και χαρά κάτω απ'το δάκρυ"
Ξέρω...ξέρω...θα έρθουν και άλλα ζόρια...και άλλες παράνοιες....και άλλα περίεργα...εκεί θα είμαι και εγώ! Θα τα ζήσω! Πώς όμως; Το θέμα είναι να τα ζούμε καλά, ανθρώπινα. Όλα τα άλλα είναι απλά οδοντόκρεμες!
Ό,τι και να μου λένε οι φίλοι μου τα τραγούδια, εγώ σήμερα θα χαμογελάω! Ας είναι Δευτέρα...είναι όμως και το τέλος της παράνοιας μου!
Τι σόι άνοιξη θα ήταν αλλιώς;
φτιάχνω έναν καφέ και τρέχω να αρχίσω την εβδομάδα μου!!!

¨Η παρακμή μιας εποχής¨

Η γυναίκα με τα μαύρα δεν βγήκε τελικά απο το σπίτι παρόλο που παρακαλούσε να την αφήσει να πάει μαζί του..Γιατί προτίμησε να μείνει στο τσακισμένο σπίτι ενώ η καρδιά της την οδηγούσε έξω?

Ένα ενδεχόμενο είναι να μην ήθελε ποτέ να πάει.Στιγμιαία ζήτησε κάτι που ήξερε οτι δεν το λαχτάρισε ποτέ.Μπορεί,όμως, να δίστασε.Είναι άσπρα τα μαλλιά της,με το φεγγάρι θα έδειχναν χρυσά..όμως όταν το φεγγάρι θα έφευγε,σαν τη Σταχτοπούτα θα γύριζε γρήγορα στο σπίτι..εκεί απλά δεν θα κοίταζε τον καθρέπτη..Γιατί κοιτάζοντας τον καθρέπτη παρατηρεί οτι με τα μαλλιά της άσπρισε και η καρδιά της,η δίψα για ζωή..

Βλέμματα γερασμένα,βλέμματα συμπόνοιας..πρώτο σημάδι παρακμής.Βλέμματα απελπισίας,βλέμματα απαξίωσης..δεύτερο.Έκκληση για βοήθεια,αδιαφορία..τρίτο..Γιατί τί είναι η παρακμή?Ανισότητες,μεγάλες διαφορές,έλλειψη ανθρωπισμού.

Η γυναίκα με τα μαύρα δεν θέλει να ακούσει,θέλει να πεί γιατί κανείς δεν της έδινε την ευκαιρία να εκφραστεί.Ο νέος δεν ήθελε να πεί,ούτε να μιλήσει.Χωρίς να προσπαθήσει να αγγίξει το χέρι της,κρίνει..κρίνει,απορρίπτει,ειρωνεύεται..χωρίς να καταλαβαίνει οτι κρίνει,απορρίπτει και ειρωνεύεται τον ίδιο του τον εαυτό..και μαζί με αυτόν τη νέα γένια..μια γενιά περιμένει αντίδραση χωρίς δράση,που απαιτεί χωρίς να ψάξει,που κρίνει χωρίς να ξέρει..

Τραγικό..αυτό που μένει δεν είναι τα καλογραμμένα χείλη του αλλά το συμπονετικό του χαμόγελο..όπως μένει και ο δεύυτερος καφές που αυτή ετοίμασε και αυτός χωρίς να δοκιμάσει,τον έκρινε πικρό..

Αιώνιε νέε,δοκίμασε τον καφέ..και αν δεν σ αρέσει μπόρεις να προσθαφαιρέσεις ζάχαρη..τα πάντα αλλάζουν..πάντοτε με προσπάθεια,δοκιμή,αποφασιστικότητα..Η αδιαφορία,η αποχή,οι ανόητες κρίσεις και τα ειρωνικά γελάκια του βολέματος,της ημιμάθειας,της αμάθειας είναι χαρακτηριστικά παρακμής..

¨Σε λίγο ο νέος θα σωπάσει,θα σοβαρευτεί και θα πεί..'η παρακμή μιας εποχής'..Έτσι ολότελα ήσυχος πια θα ξεκουμπώσει το πουκάμισό του και θα τραβήξει το ΄δρόμο του"...Αχ νέε..πότε θα καταλάβεις ότι η παρακμή της εποχής έρχεται επειδή εσύ είσαι ήσυχος?Πότε?

Επιλογές-Κρίση-Συναισθήματα...

Απο μικρή μου έλεγαν πως μεγαλώνοντας πρέπει να προσέξω τις επιλογές μου,την κρίση μου και να ελέγχω τα συναισθήματά μου.Δυστυχώς τίποτα δεν πρόσεξα..και την πάτησα..

Τώρα πια είναι αργά.Έχω μάθει να επιλέγω λάθος,κρίνοντας λάθος και να νιώθω ανεξέλεγκτα.Το παράξενο είναι πως ενώ γνωρίζω πως είναι λάθος δεν μπορώ να αντιδράσω.Αποφασίζω να αντιδράσω..

Αποφασιστικά γυρίζω σελίδα.Χρησιμοποιώ την εμπειρία που μου έδωσαν οι διεγραμμένοι απο τη ζωή μου και περιμένω με περιέργεια μια πιο σωστή επιλογή..

Αποφεύγω πλέον την κακία,τη μιζέρια,την πονηριά,την αγένεια..αποφεύγω δηλαδή λάθη του παρελθόντος..Και γνωρίζω κάτι καινούργιο..το αδύνατο..ή καλύτερα... το μακρινό..

Και αρχίζω πάλι απο την αρχή..λάθος επιλογή,λάθος κρίση,ανεξέλεγκτα συναισθήματα..συναισθήματα που δεν δίνονται ανεξέλεγκτα,δρουν ανεξέλεγκτα και αυτοκαταστροφικά..επιλογή που για μένα είναι σωστή,αλλά γενικώς λάθος..κρίση που επιμένει οτι κάνω το σωστό..Όλα τόσο μπερδεμένα..Κοιτάω αλλού,σίγουρα πιο κοντά(οχι σε αντιλήψεις,όχι ποιητικά,πεζά χιλιομετρικά) ..σωστά γενικώς..για μένα όμως λάθος..Το μυαλό μου κολλημένο... Κολλημένο σε αυτό που δεν έχω τη δυνατότητα να διεκδικήσω..

Απο μικρή επέμενα..χωρίς να νικάω ποτέ..και αυτό μάλλον δεν αλλάζει...