....το τέλος βρίσκεται στην αρχή....

χμπφ....

Επειδή όλοι πρέπει να προσέχουμε την ημερομηνία λήξης μας, γιατί ούτε μας ρωτάει ούτε αλλάζει εύκολα, καιρός είναι να πάρουμε αποφάσεις. Και εγώ τις πήρα, και έθεσα τον εαυτό μου μέσα σε αυτές. Μαζί τους ή και απέναντί τους. Τώρα μένει να ακολουθήσει ο εαυτός μου και να συμφωνήσει η πραγματικότητα... χμπφ...
Καλά είναι τα ζόρια, καλά είναι και τα περίεργα, καλύτερα τα μπερδέματα και πιο πικάντικα τα υπαρξιακά χάη ναι...ναι υπάρχει αυτή η λέξη! Όμως τίποτα δε συγκρίνεται με την ηρεμία! Όλα αυτά θέλουν τον χρόνο και το χώρο τους... αλλιώς γίνονται γραφικότητες και ροζ συννεφάκια που μας απομακρύνουν από το πραγματικό. Ό,τι και αν σημαίνει τελικά αυτό!

Πήρα αποφάσεις λοιπόν! Έθεσα τέλος στην παράνοια! Και σε αυτή την πραγματικότητα θέλω να είμαι! Στην πραγματικότητα του αληθινού, του χειροπιαστού. Τα άλλα όλα είθε να πάνε στη χώρα τους και να μάθουν πως δεν είναι για εμένα! Και από τούδε και εξής έτσι θα τοποθετηθώ σε αυτά. Και αν δεν με αναγνωρίζουν δεν μπορώ να κάνω τίποτα παραπάνω από το να χαμογελάσω και να στηρίξω την επιλογή μου... Άλλωστε και η παράνοια μία επιλογή ήταν που την στήριξα λίγο καλύτερα... είχε περισσότερη πλάκα όπως και να το κάνεις!

Επιστροφή στο πραγματικό λοιπόν μακρυά από μελώ...μακρυά από υπερβολές...από δράματα...από περίεργα!
"να ζήσω και λίγο από αυτό που λένε ηρεμία...και στου ονείρου μια απόμερη άκρη έχω φυλάξει και χαρά κάτω απ'το δάκρυ"
Ξέρω...ξέρω...θα έρθουν και άλλα ζόρια...και άλλες παράνοιες....και άλλα περίεργα...εκεί θα είμαι και εγώ! Θα τα ζήσω! Πώς όμως; Το θέμα είναι να τα ζούμε καλά, ανθρώπινα. Όλα τα άλλα είναι απλά οδοντόκρεμες!
Ό,τι και να μου λένε οι φίλοι μου τα τραγούδια, εγώ σήμερα θα χαμογελάω! Ας είναι Δευτέρα...είναι όμως και το τέλος της παράνοιας μου!
Τι σόι άνοιξη θα ήταν αλλιώς;
φτιάχνω έναν καφέ και τρέχω να αρχίσω την εβδομάδα μου!!!