...........να μας πάρεις μακρυά

Ακόμα να καταλάβω την πραγματικότητα. Το πώς λειτουργούν οι άνθρωποι. Όσο κοντά ή μακρυά και αν τους τοποθετώ στη δική μου θεώρηση. Κάθε ένας είμαστε τόσα πολλά πράγματα, τόσες πολλές εικόνες, τόσοι πολλοί άλλοι άνθρωποι, τόσα πολλά ψέματα, μυστικά. Ποτέ δεν θα τα καταφέρω. Ποτέ όμως δεν θα σταματήσω να προσπαθώ. Μου αρέσει, με γεμίζει. Όσοι άνθρωποι και αν επέλεξαν να απομακρυνθούν από εμένα, για τον όποιο λόγο, όλοι αυτοί με έχουν μάθει πολλά. Με έχουν μάθει πρώτα και κύρια να περνάω καλά. Μαζί τους ή και χωρίς αυτούς. Γκρινιάζοντας για την έλλειψή τους, μαθαίνοντας από αυτή. Μερικούς τους ξαναβλέπω τυχαία και το συναίσθημα είναι μόνο θετικό. Γιατί όντως περάσαμε καλά. Τι το πιο σημαντικό από αυτό; Οι επιλογές που κάνουμε από κεί και πέρα είναι άλλο πράγμα, είναι σεβαστές, είναι πραγματικές, είναι αναπόφευκτες. Το μόνο που μένει είναι αυτός ο χώρος στο μυαλό μας που μας υπενθυμίζει πως υπάρξαμε. Με τον όποιο καταραμένο τρόπο. Στον οποιοδήποτε καταραμένο χρόνο. Δεν πειράζει να τελειώνουν τα πράγματα, δεν πειράζει να σταματάνε οι ιστορίες. Μαθαίνουμε από αυτές. Τις θυμόμαστε, χαμογελάμε, στεναχωριόμαστε. Όλο αυτό είναι ένα ταξίδι, και ήρθε η στιγμή να γίνω τετριμμένη, αυτό το ταξίδι είναι το μόνο που μένει. Οι συνεπιβάτες είναι άπειροι, αλλάζουν από στάση σε στάση, από περιοχή σε περιοχή, από εποχή σε εποχή, από εμάς τους ίδιους. Ακόμα και να ξαναπάμε στην αφετηρία μας, ποτέ δεν είμαστε οι ίδιοι, ποτέ δε θα συμβεί το ίδιο ακριβώς, όσο και αν δε μαθαίνουμε. Πολλοί αντέχουν πολύ, άλλοι λίγο, άλλους τους αντέχουμε ή θα τους αντέχαμε για πολύ, όμως φεύγουν, άλλους πάλι τους διώχνουμε και αυτοί γατζώνονται. Κάπως έτσι πάει το ταξίδι. Ποιος είναι ο προορισμός; Δεν το ξέρω. Ίσως ένας ωραίος θάνατος. Ένας γεμάτος θάνατος. Ένα ταξίδι όλη η ιστορία λοιπόν παρτίδες παιχνιδιών οι ανθρώπινες σχέσεις. Άλλους τους καλούμε, άλλοι μας καλούν, άλλοι πάλι βρισκόμαστε τυχαία στο ίδιο «τραπέζι». Με κανόνες λίγο προκαθορισμένους, λίγο καθορισμένους με δικά μας μέτρα. Η δική μας σχέση με τον εαυτό μας δεν είναι το πηδάλιο όπως θα ήθελα. Γιατί το πηδάλιο καθορίζεται από το ταξίδι αλλά και από τους συμπαίκτες. Από τους γατζωμένους, από αυτούς στην ανοιχτή θάλασσα, από τον καιρό αλλά και από αστάθμητους παράγοντες. Από μεταβλητές. Γιατί αν και ονομάζουμε δικό μας το μέσο ταξιδιού αυτό που είμαστε πάνω και που βρίσκονται και άλλοι, ξεχνάμε φορές πως καθένας από αυτούς τους άλλους έχει το δικό του καράβι, άλλες πόσες παρτίδες ανοιγμένες κ ένα πηδάλιο που επηρεάζουμε και εμείς, χωρίς να το γνωρίζουμε ακριβώς*γιατί κάποιος που είναι γατζωμένος στο δικό μας καράβι, τότε εμείς στο δικό του καράβι είμαστε απλά μια φιγούρα που θέλει να φύγει ή που δεν μπορεί αλλιώς, και αυτός μας τραβάει να μείνουμε.. Και όλα αυτά τα καράβια βρίσκονται σε μια θάλασσα μισοάγνωστη. Αλλά και μισογνωστή, αν είμαστε τυχεροί και περίεργοι αρκετά. Είναι ζητούμενο να γίνουμε κύριοι του καραβιού; Θα έχει την ίδια πλάκα κ ενδιαφέρον μετά; Θα είναι σίγουρα πιο ανώδυνα πολλά, όπως οι αποφάσεις, η ρότα, το πλήρωμα, οι επισκέπτες, όμως θα έχει την ίδια γεύση η θάλασσα;

Δεν είναι αληθινό...Θα κρατήσει για πάντα...

Στην αναζήτηση, λοιπόν ,αυτού που θα κρατήσει για πάντα...

Αποφάσισα να δώσω σημασία στα ασήμαντα και να τους δώσω πρωταρχικό ρόλο στη ζωή μου. Απομονώνω τις σκέψεις που με κάνουν να τρελαίνομαι και αφήνω μόνο το ασήμαντο.. και το αναλύω μέχρι να το καταλάβω.. μέχρι να το κάνω σημαντικό..

Είναι κουραστικό να σκέφτομαι πολλά ταυτόχρονα, κυρίως όταν δεν θέλω να υπάρχουν αυτά στο μυαλό μου.. όταν λαμβάνω πολλά ταυτόχρονα και δεν μπορώ να αποβάλλω όσα δεν θέλω.. Είμαι γεννημένος δέκτης.. Δεν θέλω να γίνω πομπός.. Απλά θέλω να μην είμαι δέκτης.. Κ αυτό είναι τρομακτικά δύσκολο..

Το προσπαθώ. Σταματάω τις σκέψεις που εξουσιάζουν το μυαλό μου δίνοντάς του τροφή για συναισθήματα.. Ερεθίσματα που καταλήγουν πάντα σε εξάρσεις.. *εξάρσεις σκέψεων και συναισθημάτων..* όλα υπαρκτά..

Και πάνω που παω να συνηθίσω, λύσω, νιώσω...όλα αυτά τα υπαρκτά χάνονται.. και μένω να τα αναζητάω απεγνωσμένα.. Ξέρω ότι υπάρχουν κ όμως δεν τα βρίσκω πουθενά...

Κ αφού επέτρεψα μόνο στο αδύνατο να υπάρχει, προσπαθώ να το κρατήσω.. και βλέπω ότι είναι απλό.. πολύ πιο εύκολο από το να κρατήσω το σημαντικό ,το αληθινό, το εύκολο.. Γιατί είναι κάτι που το δημιουργώ εγώ, που υπάρχει γιατί εγώ του το επιτρέπω..

Πόνεσα πολύ προσπαθώντας να κρατήσω αυτό που ερέθιζε το μυαλό και τα μάτια μου.. Ήταν ανέφικτο. Όχι γιατί δεν προσπάθησα ούτε γιατί δεν υπήρχε θέληση.. απλά γιατί ήταν αληθινό και τόσο μα τόσο σημαντικό..(για όλους και για μένα)..

Στράφηκα στο ανέφικτο, στο ιδανικό, στο ψεύτικο, το ασήμαντο(για όλους τους άλλους).. το έκανα σημαντικό για μένα(και αυτό φτάνει)..Ίσως έτσι να μην πονέσω ποτέ ξανά..

Δεν είναι αληθινό...Θα κρατήσει για πάντα...

Η περιπέτεια της παραξενιάς...

Πρώτα μαζεύω σε μια βαλίτσα όλες τις παραξενιές μου.Έπειτα (όχι.... δεν πετάω τη βαλίτσα με τα εφόδια ζωής μου),την παίρνω και αρχίζω να περπατάω νευρική αναζητώντας ένα μέρος να την αφήσω.Κουράστηκα να ψάχνω και νύχτωσε..επιπόλαια την αφήνω σε μια γωνία και ξαπλώνω δίπλα της.Δεν ξέρω που βρήκα την ηρεμία και αποκοιμήθηκα..γλυκά,με αφέλεια και ανεξήγητη εμπιστοσύνη στους περαστικούς.

Ξυπνάω με το φως του ήλιου..Γύρω μου υπαρκτά ανθρωποειδή πλάσματα καθισμένοι γύρω απο την ανοιγμένη βαλίτσα μου να γελάνε με τις παραξενιές μου και να τις πετάνε απο δω κ απο κει παίζοντας.Βάζω τα κλάματα.΄Μα είναι άχρηστες.Πέταξέ τες΄με συμβουλεύουν..΄Εγώ τις θέλω πίσω.Μόνο έτσι νιώθω ασφαλής΄φωνάζω..Αυτοί γελάνε και στο τέλος απομακρύνονται.Τις μαζεύω απο κάτω και τις τακτοποιώ στη βαλίτσα.Βγάζω απο την τσέπη το λουκετάκι.Έτσι είναι ασφαλείς..

Στην αναζήτηση,λοιπόν,ενός μέρους χωρίς ήλιο*είχα αρχίσει ήδη να ζαλίζομαι* με σταματάει ένα πλάσμα γλυκό,ομιλητικό και προτείνει να με βοηθήσει σε αυτή την περιπέτεια της ζωής μου.Καθόμαστε σε ένα μέρος με θέα τη θάλασσα.Πόσο ήρεμη ένιωθα!!Με ρωτάει τί έχει μέσα αυτή η βαλίτσα..΄Ρούχα΄του απαντάω.Η αλήθεια μπορεί να με ανάγκαζε να χάσω αυτό το όμορφο μέρος,η θάλασσα ήταν τόσο όμορφη απο εκεί και η παρέα του τόσο καλή..Αφήνομαι στη γαλήνη της θάλασσας και χώρις να το καταλάβω στην αγκαλιά του Μορφέα..Ανοίγω τα μάτια μου και συνειδητοποιώ ότι ο ήλιος έχει δύσει.Με το βλέμμα μου αρχίζω να ψάχνω το πλάσμα,την παρέα μου..πουθενά...Πιο πέρα η βαλίτσα ανοιγμένη,το λουκέτο σπασμένο,οι παραξενιές μου σκορπισμένες απο δω κ απο κει και ένα σημείωμα..΄Προτιμώ τα εύκολα.Καλή συνέχεια στην αναζήτηση΄...Έγινα κομμάτια..

Πώς να ξανααισθανθώ ασφαλής?Με πόσα λουκέτα πρέπει να κλειδώσω τις παραξενιές μου?Όσο και να τις κρύψω,κάποια στιγμή θα αποκαλυφθούν και πάλι θα μείνω μόνη μου..

Συνεχίζω εξαντλημένη..Με πλησιάζει μια μαύρη φιγούρα με έντονα χαρακτηριστικά..μου γελάει..φοβάμαι..μου απλώνει το χέρι και χωρίς να το σκεφτώ το πιάνω..σφίγγω τη βαλίτσα τόσο που το χέρι μου έχει ιδρώσει..Μου δίνει κάτι παγωμένο να πιώ..Χαλαρώνω ξανά...με παίρνει ο ύπνος..Ξυπνάω με την καρδιά μου έτοιμη να σπάσει...΄Πάλι τα ίδια΄σκέφτηκα...Ήμουν τόσο σίγουρη πως το πλάσμα είχε ανοίξει τη βαλίτσα και είχε εξαφανιστεί..Όμως είναι εκεί και μου γελάει...Απορώ..΄Δεν θα έχει δεί το μυστικό μου΄σκέφτομαι...Δίπλα του η βαλίτσα ανοιγμένη,με τις παραξενιές μου τακτοποιημένες όπως τις ήθελα..Ξανακλείνει τη βαλίτσα,την ξανακλειδώνει,την τοποθετεί δίπλα σε μια δικιά του και έρχεται και ξαπλώνει δίπλα μου...μου βάζει στο χέρι τα κλειδιά του ..μέ κοιτάει ανακουφισμένο και κλείνει τα κόκκινα απο την αυπνία μάτια του...

....το τέλος βρίσκεται στην αρχή....

χμπφ....

Επειδή όλοι πρέπει να προσέχουμε την ημερομηνία λήξης μας, γιατί ούτε μας ρωτάει ούτε αλλάζει εύκολα, καιρός είναι να πάρουμε αποφάσεις. Και εγώ τις πήρα, και έθεσα τον εαυτό μου μέσα σε αυτές. Μαζί τους ή και απέναντί τους. Τώρα μένει να ακολουθήσει ο εαυτός μου και να συμφωνήσει η πραγματικότητα... χμπφ...
Καλά είναι τα ζόρια, καλά είναι και τα περίεργα, καλύτερα τα μπερδέματα και πιο πικάντικα τα υπαρξιακά χάη ναι...ναι υπάρχει αυτή η λέξη! Όμως τίποτα δε συγκρίνεται με την ηρεμία! Όλα αυτά θέλουν τον χρόνο και το χώρο τους... αλλιώς γίνονται γραφικότητες και ροζ συννεφάκια που μας απομακρύνουν από το πραγματικό. Ό,τι και αν σημαίνει τελικά αυτό!

Πήρα αποφάσεις λοιπόν! Έθεσα τέλος στην παράνοια! Και σε αυτή την πραγματικότητα θέλω να είμαι! Στην πραγματικότητα του αληθινού, του χειροπιαστού. Τα άλλα όλα είθε να πάνε στη χώρα τους και να μάθουν πως δεν είναι για εμένα! Και από τούδε και εξής έτσι θα τοποθετηθώ σε αυτά. Και αν δεν με αναγνωρίζουν δεν μπορώ να κάνω τίποτα παραπάνω από το να χαμογελάσω και να στηρίξω την επιλογή μου... Άλλωστε και η παράνοια μία επιλογή ήταν που την στήριξα λίγο καλύτερα... είχε περισσότερη πλάκα όπως και να το κάνεις!

Επιστροφή στο πραγματικό λοιπόν μακρυά από μελώ...μακρυά από υπερβολές...από δράματα...από περίεργα!
"να ζήσω και λίγο από αυτό που λένε ηρεμία...και στου ονείρου μια απόμερη άκρη έχω φυλάξει και χαρά κάτω απ'το δάκρυ"
Ξέρω...ξέρω...θα έρθουν και άλλα ζόρια...και άλλες παράνοιες....και άλλα περίεργα...εκεί θα είμαι και εγώ! Θα τα ζήσω! Πώς όμως; Το θέμα είναι να τα ζούμε καλά, ανθρώπινα. Όλα τα άλλα είναι απλά οδοντόκρεμες!
Ό,τι και να μου λένε οι φίλοι μου τα τραγούδια, εγώ σήμερα θα χαμογελάω! Ας είναι Δευτέρα...είναι όμως και το τέλος της παράνοιας μου!
Τι σόι άνοιξη θα ήταν αλλιώς;
φτιάχνω έναν καφέ και τρέχω να αρχίσω την εβδομάδα μου!!!

¨Η παρακμή μιας εποχής¨

Η γυναίκα με τα μαύρα δεν βγήκε τελικά απο το σπίτι παρόλο που παρακαλούσε να την αφήσει να πάει μαζί του..Γιατί προτίμησε να μείνει στο τσακισμένο σπίτι ενώ η καρδιά της την οδηγούσε έξω?

Ένα ενδεχόμενο είναι να μην ήθελε ποτέ να πάει.Στιγμιαία ζήτησε κάτι που ήξερε οτι δεν το λαχτάρισε ποτέ.Μπορεί,όμως, να δίστασε.Είναι άσπρα τα μαλλιά της,με το φεγγάρι θα έδειχναν χρυσά..όμως όταν το φεγγάρι θα έφευγε,σαν τη Σταχτοπούτα θα γύριζε γρήγορα στο σπίτι..εκεί απλά δεν θα κοίταζε τον καθρέπτη..Γιατί κοιτάζοντας τον καθρέπτη παρατηρεί οτι με τα μαλλιά της άσπρισε και η καρδιά της,η δίψα για ζωή..

Βλέμματα γερασμένα,βλέμματα συμπόνοιας..πρώτο σημάδι παρακμής.Βλέμματα απελπισίας,βλέμματα απαξίωσης..δεύτερο.Έκκληση για βοήθεια,αδιαφορία..τρίτο..Γιατί τί είναι η παρακμή?Ανισότητες,μεγάλες διαφορές,έλλειψη ανθρωπισμού.

Η γυναίκα με τα μαύρα δεν θέλει να ακούσει,θέλει να πεί γιατί κανείς δεν της έδινε την ευκαιρία να εκφραστεί.Ο νέος δεν ήθελε να πεί,ούτε να μιλήσει.Χωρίς να προσπαθήσει να αγγίξει το χέρι της,κρίνει..κρίνει,απορρίπτει,ειρωνεύεται..χωρίς να καταλαβαίνει οτι κρίνει,απορρίπτει και ειρωνεύεται τον ίδιο του τον εαυτό..και μαζί με αυτόν τη νέα γένια..μια γενιά περιμένει αντίδραση χωρίς δράση,που απαιτεί χωρίς να ψάξει,που κρίνει χωρίς να ξέρει..

Τραγικό..αυτό που μένει δεν είναι τα καλογραμμένα χείλη του αλλά το συμπονετικό του χαμόγελο..όπως μένει και ο δεύυτερος καφές που αυτή ετοίμασε και αυτός χωρίς να δοκιμάσει,τον έκρινε πικρό..

Αιώνιε νέε,δοκίμασε τον καφέ..και αν δεν σ αρέσει μπόρεις να προσθαφαιρέσεις ζάχαρη..τα πάντα αλλάζουν..πάντοτε με προσπάθεια,δοκιμή,αποφασιστικότητα..Η αδιαφορία,η αποχή,οι ανόητες κρίσεις και τα ειρωνικά γελάκια του βολέματος,της ημιμάθειας,της αμάθειας είναι χαρακτηριστικά παρακμής..

¨Σε λίγο ο νέος θα σωπάσει,θα σοβαρευτεί και θα πεί..'η παρακμή μιας εποχής'..Έτσι ολότελα ήσυχος πια θα ξεκουμπώσει το πουκάμισό του και θα τραβήξει το ΄δρόμο του"...Αχ νέε..πότε θα καταλάβεις ότι η παρακμή της εποχής έρχεται επειδή εσύ είσαι ήσυχος?Πότε?

Επιλογές-Κρίση-Συναισθήματα...

Απο μικρή μου έλεγαν πως μεγαλώνοντας πρέπει να προσέξω τις επιλογές μου,την κρίση μου και να ελέγχω τα συναισθήματά μου.Δυστυχώς τίποτα δεν πρόσεξα..και την πάτησα..

Τώρα πια είναι αργά.Έχω μάθει να επιλέγω λάθος,κρίνοντας λάθος και να νιώθω ανεξέλεγκτα.Το παράξενο είναι πως ενώ γνωρίζω πως είναι λάθος δεν μπορώ να αντιδράσω.Αποφασίζω να αντιδράσω..

Αποφασιστικά γυρίζω σελίδα.Χρησιμοποιώ την εμπειρία που μου έδωσαν οι διεγραμμένοι απο τη ζωή μου και περιμένω με περιέργεια μια πιο σωστή επιλογή..

Αποφεύγω πλέον την κακία,τη μιζέρια,την πονηριά,την αγένεια..αποφεύγω δηλαδή λάθη του παρελθόντος..Και γνωρίζω κάτι καινούργιο..το αδύνατο..ή καλύτερα... το μακρινό..

Και αρχίζω πάλι απο την αρχή..λάθος επιλογή,λάθος κρίση,ανεξέλεγκτα συναισθήματα..συναισθήματα που δεν δίνονται ανεξέλεγκτα,δρουν ανεξέλεγκτα και αυτοκαταστροφικά..επιλογή που για μένα είναι σωστή,αλλά γενικώς λάθος..κρίση που επιμένει οτι κάνω το σωστό..Όλα τόσο μπερδεμένα..Κοιτάω αλλού,σίγουρα πιο κοντά(οχι σε αντιλήψεις,όχι ποιητικά,πεζά χιλιομετρικά) ..σωστά γενικώς..για μένα όμως λάθος..Το μυαλό μου κολλημένο... Κολλημένο σε αυτό που δεν έχω τη δυνατότητα να διεκδικήσω..

Απο μικρή επέμενα..χωρίς να νικάω ποτέ..και αυτό μάλλον δεν αλλάζει...

*Βγάλτε με απ'τις σκακιέρες σας*

"Αλίμονο σ'αυτόν που ταξιδεύει σε θάλασσα πρωτόγνωρη,
χωρίς λιμάνι κοντινό,
χωρίς πυξίδα"

Και πάλι εδώ...
ουφ...
και το όνειρο απλά θυμίζει πως κοιμόμαστε!
Με την αποφυγή μπορείς να νικήσεις και τον πιο μεγάλο πόθο, τον πιο μεγάλο πόνο, το πιο μεγάλο ζόρι, την πιο μεγάλη ήττα. Μια απλή αποχώρηση από το παιχνίδι. Όμως με το να αποφεύγεις τελικά τι μένει από το παιχνίδι; Και τελικά γιατί παίζουμε; Μόνο για να κερδίσουμε;
Ρίχνοντας από μόνος σου τον βασιλιά σου σε ένδειξη ήττας χωρίς να έχει ξεκινήσει καλά καλά το παιχνίδι μπορείς να σώσεις τον εγωισμό σου; Μπορείς να είσαι σίγουρος πάντα πως η ήττα, το μπλέξιμο, το μπέρδεμα, το ζόρι θα έρθει χωρίς να προσπαθήσεις;
Ποτέ δεν ήταν απλά τα πράγματα, όμως εμένα έχει αρχίσει να μου αρέσει η απλότητα! Και να την αποζητώ. Όχι άλλες εξηγήσεις, όχι άλλες ιστορίες, όχι άλλο! Αρκεί το παιχνίδι. Γι'αυτό είμαστε εδώ. Για το παιχνίδι. Αρκεί αυτό. Χάσεις, κερδίσεις, έπαιξες, αυτό είναι το ωραίο. Όμως ας παίξουμε ίσαμε το τέλος, και ας χάσω. Στη μέση μένω απλά με απορίες, πολλές όμως. Και δεν μου αρέσει. Δεν μου αρέσει που μου κόπηκε το παιχνίδι, δεν μου αρέσει που δεν κατάλαβα, δεν μου αρέσει!
Δυνατός εχθρός η πραγματικότητα, πολύ δυνατός, και δεν ξέρω αν η ανθρώπινη υπόστασή μας την αντέχει. Πολλοί σπάνε...όλοι σπάμε...με πολλούς τρόπους. Ζητούμενο ποιο είναι; Ένα ωραίο ταξίδι, ένα ωραίο παιχνίδι! Ανάθεμα σε όποιον παίζει για τη νίκη, ίσο ανάθεμα σε όποιον δεν παίζει μέχρι τέλους.
Μέχρι τέλους λοιπόν, απέναντι στην πραγματικότητα, απέναντι στα λάθη, στα στραβά, στα ωραία!

Και πάλι τα τραγούδια με ακολουθούν, θυμίζοντάς μου απλά, όπως πολύ σωστά μου έλεγε πάντα ο αγαπημένος μου δάσκαλος, πως ό,τι και να πω, σκεφτώ, τα έχουν πει και σκεφτεί και άλλοι, και τα έχουν εκφράσει, πιθανώς και με καλύτερο τρόπο... ας ψάξω εκεί λοιπόν, όχι τους λόγους της μη πρωτοτυπίας μου, αλλά για συντρόφους. Συντρόφους που θα ψιθυρίζουν όταν παίζω, όταν χάνω, όταν κερδίζω, όταν αποχωρώ, όταν περιμένω, όταν υπάρχω.

* μέθα, μέθα αδιάκοπα
αλλά με τι; με ρακή, με κρασί, με ποίηση, με αρετή,
με ό,τι θέλεις, αλλά μέθα!!

Αφήνω το αφέψημα, τείνω προς τα μπουκάλια με τα χρωματιστά υγρά μέσα! Κάνουν την ήττα να φαίνεται πιο ευχάριστη ή και αξιοπρεπή, τη νίκη ανυπερβλητη και την όποια αποχώρηση ματαιότητα και βοηθούν να βρεις νέους συμπαίκτες. Νέους απέναντι, νέους δίπλα.

Βγάλτε με απ'τις σκακιέρες αν δεν θέλετε να παίξουμε.

Συνέχεια Κυριακής...Συνέχεια ονείρου..

7.00 Σηκώνεσαι μηχανικά απο το κρεβάτι.Με κλειστά μάτια προσπαθείς να βάλεις τον καφέ μέσα στην κούπα..τα καταφέρνεις*δεν θες να χάσεις το όνειρο..με κλειστά μάτια προσπαθείς να στοχεύσεις σωστά..Η ζάχαρη πρέπει να μπεί κι αυτή μέσα στην κούπα..χύνεται απ'έξω..δεν πειράζει..και σκέτος καφές είναι..αρκεί να μη χάσεις το όνειρο..
7.30 Ρούχα,παπούτσια,μάτια μισάνοιχτα*δεν θες να χάσεις το όνειρο..κλείνεις την πόρτα..για να κλειδώσεις πρέπει να ανοίξεις τα μάτια σου..δεν κλειδώνεις..δεν πειράζει..ποιός να μπεί?..αρκεί να μη χάσεις το όνειρο..
8.00 Χαμογελώντας μπαίνεις στη δουλειά σου..Όλοι σε κοιτούν παράξενα..όχι,κύριοι,δεν μάρέσει να δουλεύω..δεν τους λες τίποτα*δεν θες να χάσεις το όνειρο..Γλύφεις μηχανικά τα χείλη σου και νιώθεις να σε διαπερνά η γεύση του χθεσινού αφεψήματος..και το όνειρο γίνεται πιο πλούσιο αφού αρχίζεις και σκέφτεσαι πάλι όλους αυτους που χθες προσπάθησες να βγάλεις απο το μυαλό σου..και δουλεύεις μηχανικά..αρκεί να μη χάσεις το όνειρο..
18.00 Τα μάτια έχουν ανοίξει,το αφέψημα έχει εξατμιστεί απο τα χείλη όμως αυτή η σούπα με τα αιωρούμενα κεφάλια έχει επιστρέψει ολοκληρωτικά και σου δημιουργεί μια άλλη είδους μέθη..χειρότερη απο αλκοόλ..χειρότερη απο οποιοδήποτε ναρκωτικό..θέλεις να κρατήσεις αυτούς που θέλεις και τους άλλους να τους διώξεις..δεν τα καταφέρνεις...θέλεις να τελειώσει το όνειρο τώρα..
19.00 Ανοίγεις αποφασιστικά τα μάτια σου,ρίχνεις νερό στο πρόσωπό σου..όμως τα πρόσωπα όλα εκεί..Σκίζεις κάθε ανεπιθύμητη φωτογραφία του μυαλού σου με ελπίδα την ολική καταστροφή της..Τα αρνητικά του μυαλού σου τις ξαναεμφανίζει και τις τοποθετεί στο ίδιο άλμπουμ,στην ίδια σελίδα..θέλεις να τελειώσει το όνειρο τώρα..
22.00 Αποφασισμένη για μια ακόμη φορά να ζήσεις με τις εικόνες αυτές,βάζεις ένα απο το γνωστό αφέψημα και ξεφυλλίζεις το άλμπουμ για μια ακόμη φορά.Μερικές σελίδες έχουν κιτρινίσει απο το χρόνο,άλλες φαίνονται τόσο ζωντανες,άλλες σε κάνουν να χαμογελάς και άλλες σου διώχνουν το γέλιο..Το άλμπουμ τελειώνει και συνειδητοποιείς ότι όταν αρνείσαι την ύπαρξή του,αρνείσαι ό,τι σε έχει διαμορφώσει..Ψάχνοντας το,ανακαλύπτεις τον εαυτό σου..νιώθεις ότι το όνειρο δεν τελείωσε ακόμα..Μάλλον γιατί ένα καινούργιο όνειρο αρχίζει..

Όλα ξεκινάνε με μία υποψία....

Κυριακή κοντή γιορτή...
Και εκεί που καθόμουν και απλά ζοριζόμουν με μία ακόμη Κυριακή, είπα να την αγνοήσω και αυτήν και τον παλιοχαρακτήρα της, που κάθε βδομάδα με μιρλιάζει, και αντί αυτού να πιστέψω πως ζω μια ήρεμη *απλά Παρασκευή. Γιατί αν όλα είναι στο κεφάλι μου, όπως λένε συχνά, γιατί να μην είναι και αυτό;
Έτσι, με χαρωπή μουσική παρέα, βρίσκομαι τώρα εδώ και χαμογελάω στην οθόνη.
Και κάθομαι και σκέφτομαι τους ανθρώπους της ζωής μου. Και τριγυρνάνε οι φάτσες τους στο κεφάλι μου, σαν μια σούπα από αιωρούμενα κεφάλια, και χαμογελάω λίγο περισσότερο. Άλλοι υπάρχουν ακόμα, άλλοι όχι, άλλοι έχουν αλλάξει φάτσες, άλλοι έχουν άλλο ''χρώμα'' συναισθήματος πια, άλλοι μου λείπουν, άλλους θέλω να τους ξαναδω, άλλοι μου τη δίνουν, άλλοι φεύγουν κ δε θέλω, άλλοι μένουν και πάλι δεν θέλω. Όπως και να έχει όμως με όλους αυτούς έχω καθορίσει τον εαυτό μου. Και με αυτούς αλλά και χωρίς αυτούς. Εν γνώση τους ή και όχι τόσο... Ιδέα δεν έχω κιόλας πώς....
Και μετά τα κεφάλια γίνονται εικόνες. Με χρώματα. Με φωνές. Με γέλια. Με χαρές. Με κλάματα. Με μοναξιές. Με πόσα πολλά... *αναμνήσεις τις ονομάζουμε με ενημερώνουν...
Και αυτά όλα όταν έχουν περάσει φαντάζουν πολύ μακρινά. Όμως η αίσθηση που αφήνουν καθόλου μακρινή δεν είναι, ακόμα και αν έχουν ξεθωριάσει τα χρώματα, κάποιες φάτσες, κάποια μέρη! Και χωρίς αυτά όλα, τι είμαστε άραγε; Έχουμε το οτιδήποτε άλλο; Απαντάω μόνη μου βεβαίως βεβαίως. Αλλά όχι εδώ!

Όμως όλα τα παραπάνω έχουν την ψυχολογία της Κυριακής, και συνειδητοποιώ πως πάλι με ξεγέλασε η παγαπόντισα μέρα. Και κάπως έτσι στεναχωρώ την Παρασκευή που τόσο συμπαθώ, και είμαι σίγουρη πως θα με εκδικηθεί με την πρώτη ευκαιρία σε ελάχιστες μέρες!

Το τρομακτικό είναι πως πλησιάζει η Δευτέρα, η χαιρέκακη φίλη της Κυριακής, που απλά ισοπεδώνει την όποια νοσταλγική διάθεση μπορεί να μας προσφέρει η προηγούμενη *αν και όταν θέλει, απλά και μόνο με τον ήχο του ονόματός της... Δευτέρα!! ουστ!
Σε απάντηση σε όλα αυτά, προτείνω λοιπόν, να αλλάξουμε τα ονόματα των ημερών της εβδομάδας! Για να αλλάξουν λίγο τρόπους και οι ίδιες οι μέρες, γιατί ρόιδο μας τα έχουν κάνει λιγάκι! Γιατί εγώ σήμερα ηθελα να έχω κέφια, και όμως δεν έχω!
Γεμίζω ένα ποτήρι με ένα αφέψημα της επιλογής μου και χαιρετώ.

Υποψίες...

Υπάρχουν δυο βασικές κατηγορίες του τομέα΄Υποψίες΄...Αυτοί που υποψιάζονται και αυτοί που τους υποψιάζονται..Οι πρώτοι είναι συνήθως τα θύματα και οι δεύτεροι οι θύτες,οι ανοργάνωτοι και οργανωμένοι,οι χαζοί και οι έξυπνοι(γιατί να μπείς στη διαδικασία να υποψιαστείς και να ξοδέψεις φαιά ουσία για κάτι που αν υπήρχε λόγος να το ξέρεις δεν θα το υποψιαζόσουν?).
Εαν είσαι έξυπνος,λοιπόν,και απλά βαριέσαι να σε υποψιάζονται*έχει και μια διαδικασία όπως και να το κάνουμε..γίνε ανυποψίαστος...Κανένας δεν θα μάθει αν το κάνεις συνειδητά,αν δείχνεις ή είσαι ανυποψίαστος..θα σε θεωρήσουν αμελητέα ποσότητα ενώ,παράλληλα,θα γελάς με αυτούς που νομίζουν πως σε κοροιδεύουν..Πλάκα δεν έχει...?