*Βγάλτε με απ'τις σκακιέρες σας*

"Αλίμονο σ'αυτόν που ταξιδεύει σε θάλασσα πρωτόγνωρη,
χωρίς λιμάνι κοντινό,
χωρίς πυξίδα"

Και πάλι εδώ...
ουφ...
και το όνειρο απλά θυμίζει πως κοιμόμαστε!
Με την αποφυγή μπορείς να νικήσεις και τον πιο μεγάλο πόθο, τον πιο μεγάλο πόνο, το πιο μεγάλο ζόρι, την πιο μεγάλη ήττα. Μια απλή αποχώρηση από το παιχνίδι. Όμως με το να αποφεύγεις τελικά τι μένει από το παιχνίδι; Και τελικά γιατί παίζουμε; Μόνο για να κερδίσουμε;
Ρίχνοντας από μόνος σου τον βασιλιά σου σε ένδειξη ήττας χωρίς να έχει ξεκινήσει καλά καλά το παιχνίδι μπορείς να σώσεις τον εγωισμό σου; Μπορείς να είσαι σίγουρος πάντα πως η ήττα, το μπλέξιμο, το μπέρδεμα, το ζόρι θα έρθει χωρίς να προσπαθήσεις;
Ποτέ δεν ήταν απλά τα πράγματα, όμως εμένα έχει αρχίσει να μου αρέσει η απλότητα! Και να την αποζητώ. Όχι άλλες εξηγήσεις, όχι άλλες ιστορίες, όχι άλλο! Αρκεί το παιχνίδι. Γι'αυτό είμαστε εδώ. Για το παιχνίδι. Αρκεί αυτό. Χάσεις, κερδίσεις, έπαιξες, αυτό είναι το ωραίο. Όμως ας παίξουμε ίσαμε το τέλος, και ας χάσω. Στη μέση μένω απλά με απορίες, πολλές όμως. Και δεν μου αρέσει. Δεν μου αρέσει που μου κόπηκε το παιχνίδι, δεν μου αρέσει που δεν κατάλαβα, δεν μου αρέσει!
Δυνατός εχθρός η πραγματικότητα, πολύ δυνατός, και δεν ξέρω αν η ανθρώπινη υπόστασή μας την αντέχει. Πολλοί σπάνε...όλοι σπάμε...με πολλούς τρόπους. Ζητούμενο ποιο είναι; Ένα ωραίο ταξίδι, ένα ωραίο παιχνίδι! Ανάθεμα σε όποιον παίζει για τη νίκη, ίσο ανάθεμα σε όποιον δεν παίζει μέχρι τέλους.
Μέχρι τέλους λοιπόν, απέναντι στην πραγματικότητα, απέναντι στα λάθη, στα στραβά, στα ωραία!

Και πάλι τα τραγούδια με ακολουθούν, θυμίζοντάς μου απλά, όπως πολύ σωστά μου έλεγε πάντα ο αγαπημένος μου δάσκαλος, πως ό,τι και να πω, σκεφτώ, τα έχουν πει και σκεφτεί και άλλοι, και τα έχουν εκφράσει, πιθανώς και με καλύτερο τρόπο... ας ψάξω εκεί λοιπόν, όχι τους λόγους της μη πρωτοτυπίας μου, αλλά για συντρόφους. Συντρόφους που θα ψιθυρίζουν όταν παίζω, όταν χάνω, όταν κερδίζω, όταν αποχωρώ, όταν περιμένω, όταν υπάρχω.

* μέθα, μέθα αδιάκοπα
αλλά με τι; με ρακή, με κρασί, με ποίηση, με αρετή,
με ό,τι θέλεις, αλλά μέθα!!

Αφήνω το αφέψημα, τείνω προς τα μπουκάλια με τα χρωματιστά υγρά μέσα! Κάνουν την ήττα να φαίνεται πιο ευχάριστη ή και αξιοπρεπή, τη νίκη ανυπερβλητη και την όποια αποχώρηση ματαιότητα και βοηθούν να βρεις νέους συμπαίκτες. Νέους απέναντι, νέους δίπλα.

Βγάλτε με απ'τις σκακιέρες αν δεν θέλετε να παίξουμε.

Συνέχεια Κυριακής...Συνέχεια ονείρου..

7.00 Σηκώνεσαι μηχανικά απο το κρεβάτι.Με κλειστά μάτια προσπαθείς να βάλεις τον καφέ μέσα στην κούπα..τα καταφέρνεις*δεν θες να χάσεις το όνειρο..με κλειστά μάτια προσπαθείς να στοχεύσεις σωστά..Η ζάχαρη πρέπει να μπεί κι αυτή μέσα στην κούπα..χύνεται απ'έξω..δεν πειράζει..και σκέτος καφές είναι..αρκεί να μη χάσεις το όνειρο..
7.30 Ρούχα,παπούτσια,μάτια μισάνοιχτα*δεν θες να χάσεις το όνειρο..κλείνεις την πόρτα..για να κλειδώσεις πρέπει να ανοίξεις τα μάτια σου..δεν κλειδώνεις..δεν πειράζει..ποιός να μπεί?..αρκεί να μη χάσεις το όνειρο..
8.00 Χαμογελώντας μπαίνεις στη δουλειά σου..Όλοι σε κοιτούν παράξενα..όχι,κύριοι,δεν μάρέσει να δουλεύω..δεν τους λες τίποτα*δεν θες να χάσεις το όνειρο..Γλύφεις μηχανικά τα χείλη σου και νιώθεις να σε διαπερνά η γεύση του χθεσινού αφεψήματος..και το όνειρο γίνεται πιο πλούσιο αφού αρχίζεις και σκέφτεσαι πάλι όλους αυτους που χθες προσπάθησες να βγάλεις απο το μυαλό σου..και δουλεύεις μηχανικά..αρκεί να μη χάσεις το όνειρο..
18.00 Τα μάτια έχουν ανοίξει,το αφέψημα έχει εξατμιστεί απο τα χείλη όμως αυτή η σούπα με τα αιωρούμενα κεφάλια έχει επιστρέψει ολοκληρωτικά και σου δημιουργεί μια άλλη είδους μέθη..χειρότερη απο αλκοόλ..χειρότερη απο οποιοδήποτε ναρκωτικό..θέλεις να κρατήσεις αυτούς που θέλεις και τους άλλους να τους διώξεις..δεν τα καταφέρνεις...θέλεις να τελειώσει το όνειρο τώρα..
19.00 Ανοίγεις αποφασιστικά τα μάτια σου,ρίχνεις νερό στο πρόσωπό σου..όμως τα πρόσωπα όλα εκεί..Σκίζεις κάθε ανεπιθύμητη φωτογραφία του μυαλού σου με ελπίδα την ολική καταστροφή της..Τα αρνητικά του μυαλού σου τις ξαναεμφανίζει και τις τοποθετεί στο ίδιο άλμπουμ,στην ίδια σελίδα..θέλεις να τελειώσει το όνειρο τώρα..
22.00 Αποφασισμένη για μια ακόμη φορά να ζήσεις με τις εικόνες αυτές,βάζεις ένα απο το γνωστό αφέψημα και ξεφυλλίζεις το άλμπουμ για μια ακόμη φορά.Μερικές σελίδες έχουν κιτρινίσει απο το χρόνο,άλλες φαίνονται τόσο ζωντανες,άλλες σε κάνουν να χαμογελάς και άλλες σου διώχνουν το γέλιο..Το άλμπουμ τελειώνει και συνειδητοποιείς ότι όταν αρνείσαι την ύπαρξή του,αρνείσαι ό,τι σε έχει διαμορφώσει..Ψάχνοντας το,ανακαλύπτεις τον εαυτό σου..νιώθεις ότι το όνειρο δεν τελείωσε ακόμα..Μάλλον γιατί ένα καινούργιο όνειρο αρχίζει..

Όλα ξεκινάνε με μία υποψία....

Κυριακή κοντή γιορτή...
Και εκεί που καθόμουν και απλά ζοριζόμουν με μία ακόμη Κυριακή, είπα να την αγνοήσω και αυτήν και τον παλιοχαρακτήρα της, που κάθε βδομάδα με μιρλιάζει, και αντί αυτού να πιστέψω πως ζω μια ήρεμη *απλά Παρασκευή. Γιατί αν όλα είναι στο κεφάλι μου, όπως λένε συχνά, γιατί να μην είναι και αυτό;
Έτσι, με χαρωπή μουσική παρέα, βρίσκομαι τώρα εδώ και χαμογελάω στην οθόνη.
Και κάθομαι και σκέφτομαι τους ανθρώπους της ζωής μου. Και τριγυρνάνε οι φάτσες τους στο κεφάλι μου, σαν μια σούπα από αιωρούμενα κεφάλια, και χαμογελάω λίγο περισσότερο. Άλλοι υπάρχουν ακόμα, άλλοι όχι, άλλοι έχουν αλλάξει φάτσες, άλλοι έχουν άλλο ''χρώμα'' συναισθήματος πια, άλλοι μου λείπουν, άλλους θέλω να τους ξαναδω, άλλοι μου τη δίνουν, άλλοι φεύγουν κ δε θέλω, άλλοι μένουν και πάλι δεν θέλω. Όπως και να έχει όμως με όλους αυτούς έχω καθορίσει τον εαυτό μου. Και με αυτούς αλλά και χωρίς αυτούς. Εν γνώση τους ή και όχι τόσο... Ιδέα δεν έχω κιόλας πώς....
Και μετά τα κεφάλια γίνονται εικόνες. Με χρώματα. Με φωνές. Με γέλια. Με χαρές. Με κλάματα. Με μοναξιές. Με πόσα πολλά... *αναμνήσεις τις ονομάζουμε με ενημερώνουν...
Και αυτά όλα όταν έχουν περάσει φαντάζουν πολύ μακρινά. Όμως η αίσθηση που αφήνουν καθόλου μακρινή δεν είναι, ακόμα και αν έχουν ξεθωριάσει τα χρώματα, κάποιες φάτσες, κάποια μέρη! Και χωρίς αυτά όλα, τι είμαστε άραγε; Έχουμε το οτιδήποτε άλλο; Απαντάω μόνη μου βεβαίως βεβαίως. Αλλά όχι εδώ!

Όμως όλα τα παραπάνω έχουν την ψυχολογία της Κυριακής, και συνειδητοποιώ πως πάλι με ξεγέλασε η παγαπόντισα μέρα. Και κάπως έτσι στεναχωρώ την Παρασκευή που τόσο συμπαθώ, και είμαι σίγουρη πως θα με εκδικηθεί με την πρώτη ευκαιρία σε ελάχιστες μέρες!

Το τρομακτικό είναι πως πλησιάζει η Δευτέρα, η χαιρέκακη φίλη της Κυριακής, που απλά ισοπεδώνει την όποια νοσταλγική διάθεση μπορεί να μας προσφέρει η προηγούμενη *αν και όταν θέλει, απλά και μόνο με τον ήχο του ονόματός της... Δευτέρα!! ουστ!
Σε απάντηση σε όλα αυτά, προτείνω λοιπόν, να αλλάξουμε τα ονόματα των ημερών της εβδομάδας! Για να αλλάξουν λίγο τρόπους και οι ίδιες οι μέρες, γιατί ρόιδο μας τα έχουν κάνει λιγάκι! Γιατί εγώ σήμερα ηθελα να έχω κέφια, και όμως δεν έχω!
Γεμίζω ένα ποτήρι με ένα αφέψημα της επιλογής μου και χαιρετώ.

Υποψίες...

Υπάρχουν δυο βασικές κατηγορίες του τομέα΄Υποψίες΄...Αυτοί που υποψιάζονται και αυτοί που τους υποψιάζονται..Οι πρώτοι είναι συνήθως τα θύματα και οι δεύτεροι οι θύτες,οι ανοργάνωτοι και οργανωμένοι,οι χαζοί και οι έξυπνοι(γιατί να μπείς στη διαδικασία να υποψιαστείς και να ξοδέψεις φαιά ουσία για κάτι που αν υπήρχε λόγος να το ξέρεις δεν θα το υποψιαζόσουν?).
Εαν είσαι έξυπνος,λοιπόν,και απλά βαριέσαι να σε υποψιάζονται*έχει και μια διαδικασία όπως και να το κάνουμε..γίνε ανυποψίαστος...Κανένας δεν θα μάθει αν το κάνεις συνειδητά,αν δείχνεις ή είσαι ανυποψίαστος..θα σε θεωρήσουν αμελητέα ποσότητα ενώ,παράλληλα,θα γελάς με αυτούς που νομίζουν πως σε κοροιδεύουν..Πλάκα δεν έχει...?