...........να μας πάρεις μακρυά

Ακόμα να καταλάβω την πραγματικότητα. Το πώς λειτουργούν οι άνθρωποι. Όσο κοντά ή μακρυά και αν τους τοποθετώ στη δική μου θεώρηση. Κάθε ένας είμαστε τόσα πολλά πράγματα, τόσες πολλές εικόνες, τόσοι πολλοί άλλοι άνθρωποι, τόσα πολλά ψέματα, μυστικά. Ποτέ δεν θα τα καταφέρω. Ποτέ όμως δεν θα σταματήσω να προσπαθώ. Μου αρέσει, με γεμίζει. Όσοι άνθρωποι και αν επέλεξαν να απομακρυνθούν από εμένα, για τον όποιο λόγο, όλοι αυτοί με έχουν μάθει πολλά. Με έχουν μάθει πρώτα και κύρια να περνάω καλά. Μαζί τους ή και χωρίς αυτούς. Γκρινιάζοντας για την έλλειψή τους, μαθαίνοντας από αυτή. Μερικούς τους ξαναβλέπω τυχαία και το συναίσθημα είναι μόνο θετικό. Γιατί όντως περάσαμε καλά. Τι το πιο σημαντικό από αυτό; Οι επιλογές που κάνουμε από κεί και πέρα είναι άλλο πράγμα, είναι σεβαστές, είναι πραγματικές, είναι αναπόφευκτες. Το μόνο που μένει είναι αυτός ο χώρος στο μυαλό μας που μας υπενθυμίζει πως υπάρξαμε. Με τον όποιο καταραμένο τρόπο. Στον οποιοδήποτε καταραμένο χρόνο. Δεν πειράζει να τελειώνουν τα πράγματα, δεν πειράζει να σταματάνε οι ιστορίες. Μαθαίνουμε από αυτές. Τις θυμόμαστε, χαμογελάμε, στεναχωριόμαστε. Όλο αυτό είναι ένα ταξίδι, και ήρθε η στιγμή να γίνω τετριμμένη, αυτό το ταξίδι είναι το μόνο που μένει. Οι συνεπιβάτες είναι άπειροι, αλλάζουν από στάση σε στάση, από περιοχή σε περιοχή, από εποχή σε εποχή, από εμάς τους ίδιους. Ακόμα και να ξαναπάμε στην αφετηρία μας, ποτέ δεν είμαστε οι ίδιοι, ποτέ δε θα συμβεί το ίδιο ακριβώς, όσο και αν δε μαθαίνουμε. Πολλοί αντέχουν πολύ, άλλοι λίγο, άλλους τους αντέχουμε ή θα τους αντέχαμε για πολύ, όμως φεύγουν, άλλους πάλι τους διώχνουμε και αυτοί γατζώνονται. Κάπως έτσι πάει το ταξίδι. Ποιος είναι ο προορισμός; Δεν το ξέρω. Ίσως ένας ωραίος θάνατος. Ένας γεμάτος θάνατος. Ένα ταξίδι όλη η ιστορία λοιπόν παρτίδες παιχνιδιών οι ανθρώπινες σχέσεις. Άλλους τους καλούμε, άλλοι μας καλούν, άλλοι πάλι βρισκόμαστε τυχαία στο ίδιο «τραπέζι». Με κανόνες λίγο προκαθορισμένους, λίγο καθορισμένους με δικά μας μέτρα. Η δική μας σχέση με τον εαυτό μας δεν είναι το πηδάλιο όπως θα ήθελα. Γιατί το πηδάλιο καθορίζεται από το ταξίδι αλλά και από τους συμπαίκτες. Από τους γατζωμένους, από αυτούς στην ανοιχτή θάλασσα, από τον καιρό αλλά και από αστάθμητους παράγοντες. Από μεταβλητές. Γιατί αν και ονομάζουμε δικό μας το μέσο ταξιδιού αυτό που είμαστε πάνω και που βρίσκονται και άλλοι, ξεχνάμε φορές πως καθένας από αυτούς τους άλλους έχει το δικό του καράβι, άλλες πόσες παρτίδες ανοιγμένες κ ένα πηδάλιο που επηρεάζουμε και εμείς, χωρίς να το γνωρίζουμε ακριβώς*γιατί κάποιος που είναι γατζωμένος στο δικό μας καράβι, τότε εμείς στο δικό του καράβι είμαστε απλά μια φιγούρα που θέλει να φύγει ή που δεν μπορεί αλλιώς, και αυτός μας τραβάει να μείνουμε.. Και όλα αυτά τα καράβια βρίσκονται σε μια θάλασσα μισοάγνωστη. Αλλά και μισογνωστή, αν είμαστε τυχεροί και περίεργοι αρκετά. Είναι ζητούμενο να γίνουμε κύριοι του καραβιού; Θα έχει την ίδια πλάκα κ ενδιαφέρον μετά; Θα είναι σίγουρα πιο ανώδυνα πολλά, όπως οι αποφάσεις, η ρότα, το πλήρωμα, οι επισκέπτες, όμως θα έχει την ίδια γεύση η θάλασσα;